شادیهایی کوچک از جنس زن بودن

 

سه شنبه ٣ اسفند بهمن ١٣۸٩ برابر با  ۲۲فوریه ٢٠١١

انجمن حق زنان

 

تغییر برای برابری : اصفهان ، مهد فرهنگ و هنر است. این را بارها به بیان های مختلف ،اینجا و آنجا شنیده ایم.اما با این وجود در زمینه ی اجرای برنامه های هنری از سوی زنان و برای زنان به دلیل محدودیت های قانونی و حتی عرفی همیشه کاستی هایی وجود داشته است. فعالیت هایی که ممکن است حتی درفضای شهری مانند تهران بتوان به راحتی و بدون دردسرانجام داد، گاهی در شهرستانهای دیگر امری بعید و دور از ذهن به نظر می آید .

 

با این حال در شهری با فضا و بافت سنتی که در برخی موارد ،مردم حتی محدودیت هایی خود ساخته و فراتراز قانون هم برای خود قائل می شوند اجرای جشنی زنانه از سوی حوزه هنری اصفهان با استقبال بی نظیری از سوی زنان اصفهانی روبه روشد.این جشن که "نوای واژه " نامیده شد به مناسبت ولادت پیامبر اکرم (ص) در روز پنج شنبه 28 بهمن ماه در سالن سینما سپاهان برگزار گردید. تراکم جمعیت در سالن به حدی بود که تمام پله ها و کوچکترین فضای کنار دیوارها و بالکن مملو از زنان و کودکانی بود که با وجود ازدحام زیاد و مناسب نبودن تهویه تا انتهای برنامه در سالن سینما باقی ماندند.برخی از حاضرین مدت زمانی طولانی در حالت ایستاده و با عشق و علاقه ی زیاد، به تماشای هنرنمایی زنان در گروه موسیقی "ایراندخت " پرداختند.

 

در این مراسم علاوه بر شعرخوانی چند تن از زنان شاعراستان ،اجرای کنسرت موسیقی گروه "ایراندخت "از مهمترین دلایل جذابیت این جشن زنانه محسوب می شد. این گروه متشکل از نوازندگان تار،کمانچه ، دف ،کوزه ،تنبک و همراه با آوازخوانی یکی از شاگردان استاد" ناهید دائی جواد" بود که به اجرای قطعاتی از موسیقی سنتی و فورکلور اقوام ایرانی پرداختند .همچنین در اواخر برنامه به خاطر اصرار و خواهش شرکت کنندگان در جشن ،ناهید دائی جواد به روی صحنه آمده و قطعه ای از آواز سنتی به همراه گروه اجرا نمودند.

البته نکته ی قابل توجه جشن این بود که تعدادی از زنان حاضردر سالن ،انتظار اجرای ریتم های شاد و تند و پرحرارت تری را داشتند و بعضا از اجرای آن آوازهای سنتی غمناک و دلگیر،درمناسبت جشن میلاد پیامبر تعجب و گاه گلایه می کردند.اما در فضای فرهنگی کشوری که شادی نه تنها حق ما نیست بلکه جرم بزرگی نیزمحسوب می شود ،طبیعتا جایی برای آن نوع شادی های زنانه که مورد نظر این گروه بود وجود ندارد و باید به همین امکانات اندک گاه و بیگاه قانع بود.

 

درحالی که راه اندازی کارناوال های جشن و شادی در اکثر مناطق دنیا روشی معمول و متداول برای ابراز شادیهای ملی و عمومی ست ما سالهاست معنای واقعی جشن و شادی های دسته جمعی در عرصه های اجتماعی را از یاد برده ایم و این البته ربط زیادی به زن یا مرد بودن ما ندارد.این یک درد عمومی ست که ما به ناچار به آن عادت کرده ایم.